“Ben giderim o gider, arkamda tin tin eder” Bu bilmeceyi bildiniz mi?

Gölge! Karanlıkta kalan alan, görmek istemediklerimiz, üstünü örttüklerimiz… Bir yerde bıraksam da kaçsam orada kalsa, dediklerimiz… Travmalarımız… Yeter artık peşimi bırak, dediklerimiz… Zihin ve kurallar ile kapattıklarımız…

Hepimiz mükemmeliz; gölge arkada görünmüyor… Ama öteki kötü, pis, kaka… Fizik dersinde öğrendiğimiz optik oyunlar ve mercekler ile gölgeyi büyütüp küçültüp yansıtabiliriz belki… Ama hiç sahip çıkmayız gölgemize… Ego ile kendimizi koruma altına alırız, ben iyiyim, harikayım diye…

Yeğenim ile yaptığım bir sohbette, bana dedi ki “Karanlığımı seviyorum bazen çok işime yarıyor” 😊 Bilgeliğine hayran kalmıştım o an. Ben hep reddettim gölgemi, hayır ben de kötülük olamaz, kötü karşıdaki… Ben ne okullar bitirdim ne kitaplar okudum… Düşüncelerimde hep iyi ve güzelim 😊

İlişkilerde karşıma çıktı gölgem, ne zaman güvenli alandan çıkıp, farklı insanlar tanıdım… Ne zaman o insanları zihnim ile yargıladım, o zaman gölgemi gördüm ama kabul etmedim. Bir bilmeceydi çünkü benim için… Şimdi yavaş yavaş biliyorum, görüyorum onu…

Çoğu zaman rahatsızlık veriyor ama napayım ben nereye gitsem arkamdan geliyor… 😊

Ne zaman gölgem dönüşür, arkamdan gelmekten vazgeçer acaba? Ben onu kabullendiğim de belki...

SİTEDE ARA

Go to top