Egom benim, beni benden ve başkasından ayrı kılan… Egom benim, beni direnç ile alıkoyan…. Egom benim, beni zincirlerime tutsak kılan… Egom benim, benliğim ile buluşmamı engelleyen…

Ne zaman bu kadar büyüdün acaba? Ne zaman bu kadar güçlendin? Hatırlamıyorum, hatırladıklarım var elbette… Bir olduğum anlar, yargılamadığım anlar, hor görmediğim anlar… O zamanlar sen orada değilsin işte benim canım Egom…

Sana kızsam mı, seni dövsem mi, yerden yere mi vursam? Bilemiyorum… Darbeler ile yok olur musun acaba? Yoksa daha da mı güçlenirsin, beni yok etmek için… Yaşama hakkımı elimden almak için, ne planlar yaparsın bilmem? Akıl sır erdiremedim varlığına, gücüne ve yıkıcılığına… Analiz yapma modunda hiç değilim, yoruldum çünkü seni irdelemekten, eleştirmekten…

Kabul ediyorum varlığını, gücünü… Beni koruduğun zamanlara minnettarım elbette… Başkasının egosu ile savaşıp, bazen galip geldiğin bazen yenik düştüğün anları tebessüm ile hatırlıyorum…

Ama Egocum buraya kadarmış, artık seni geride bırakabilirim… Çünkü ben sen olmadan da var olabilirim, hem de büyük bir coşku ile… Şükür ile… AŞK ile…!

 

 

SİTEDE ARA

Go to top