Ayaklarım yere basmıyor, gözlerim görmüyor, kulaklarım duymuyormuş… Bu sabah anladım. Bu güzellikleri gün içerisinde nasıl göremiyorum, koşturma içerisinde kaybolup nasıl fark edemiyorum. Bu sabah fark ettim;

Toprağa hep basıyorum ama hissedemiyorum,

Güneşi hep görüyorum ama hep ısıtmıyor sanki beni,

Rüzgârı hep duyuyorum ama dinlemiyorum çoğu zaman,

Nefesi hep alıyorum ama çoğu zaman farkında bile değilim.

Sanki bunları sürekli yapan ben değilim. Sanki bütün bunları benim için başkası yapıyor ve ara ara da ‘Hey biraz da sen yap!’ diye dürtüyor… Bugün o içimdeki kişi dürttü beni. Biraz da sen yap! Biraz da sen yaşa şu benim yaşadıklarımı! Dedi. Ne de iyi yapmış… Bu bir iş değil, bu bir yük değil, bu bir hediye. Bugün ilk oldu bana… Sanki toprağa ilk defa bastım, sanki ilk defa güneş ısıttı içimi, sanki rüzgâr ilk defa kulaklarımı çınlattı… Sanki ilk defa nefes aldım… Aslında ilk değildi hiçbiri, her zaman olan şeydi… Peki, o zaman neden böyle hissediyorum? Neden bunu devam ettiremiyorum? Neden bu duyguları her seferinde içimdeki o yabancıya devretmem gerekiyor? Neden?… Biraz düşündüm… ve cevabı buldum sanırım; “FARKINDALIK”… Eksik olan şey buymuş aslında; güzellikler her zaman yanı başımda, ama farkındalığım çok uzaklarda… Peki, ne bu farkında olmak? Tam anlamıyla YAŞAMAK! Hayatı yaşamak, hayatta var olan her şeyi yaşamak. Yaşamı iliklerine kadar hissetmek, dibine kadar yaşamak… İşte o zaman anlamlı oluyor her şey… Yaşam… Yaşamım, yaşamın, yaşamımız o zaman anlam kazanıyor. Bunun için farkında ol Deniz! Önce kendinin farkında ol!

Gözlerin görmek için var onları sadece bakmak için kullanma,

Burnun havayı doyasıya içine çekmek için var, sen o havayla beslen diye var; çekingen olma, bencilce çek o havayı içine, sanki bütün hava seninmiş gibi…

Kulakların dinlemek için var, sadece duymak değil; aç kulaklarını ve dinle…

Ağzın anlatmak için var, kalbimdekileri sözcüklere dökebilmek için var; izin ver kalbin bir olsun ağzınla ve anlatsın seni…

Ellerin hissetmek için var; var olan her şeyi hissederek tanıman için var…

Ayakların seni taşımak için değil, aracı olmak için var; seni toprağa bağlamak için, toprakla bağlantını hiç koparmamak için.

Bunun için farkında ol! Önce kendinin farkında ol, kendi bedeninin, kendi güzelliklerinin… Sen bir bütünün parçasısın ve kendinin farkında olmak, var olan her şeyin farkında olmak demektir. Tüm bunlara sahip olduğun için şükürler olsun!

Namaste!

 

Go to top