1968 yazıydı, Galatasarayı kazanıp İstanbul’a geleli iki yıl oluyordu. Ama bu Sultan Ahmet’e ilk gelişimdi...

Her yer gazetelerde fotoğraflarını çok sık gördüğüm hippiler ile doluydu...

Duvar diplerinde, banklarda uyuyorlar, Lale ”Pudding Shop” da karınlarını doyuruyorlardı. 

Bizde daha çok ”Kendileri pis, vicdanları temiz bitli turistler ” diye biliniyorlardı. Paraları olmadığı için esnafın ilgisini çekmiyorlar kimse de onların yeni bir dünya ve barış özlemini fark edemiyordu.

Amerika’da Vietnam Savaşı'na karşı çıkan protest gençlik içinden çıkmıştı ”Çiçek Çocukları”.
1967 yazını ”Summer of Love” ilan ettiler. Ve bir yıl içinde tüm dünyaya yayıldılar. 

Avrupa'nın büyük şehirlerinden yola çıkarak, otobüslerle, minibüslerle ya da otostopla önce İstanbul’a sonra Tahran’a uğrayıp Hindistan’a ve Nepal’e gidiyorlardı... 

İstanbul’a geldiklerinde rengarenk otobüsleriyle birkaç gün Sultan Ahmet’de kalırlar sonra Kathmandu’ya doğru yola çıkarlardı... 
O otobüsleri her gördüğümde, karışıp onların aralarına ben de gitmek isterdim.

Hele bir dergide Beatles üyelerinin Maju Dara Tapınağı'nın merdivenlerine oturmuş fotoğraflarını görünce bu isteğim iyice artmıştı...
Birkaç sene sonra hippiler Türkiye'yi terk ettiler. 

Zaten bir süre sonra da ”Çiçek Çocukları” hayatı kendilerinden sonra gelen jenerasyona terk ederek sahneden çekildiler...

Ama benim içimde bir yerlerde Katmandu özlemi hep kaldı. 
Ve nihayet Sultan Ahmet’de ilk hippi otobüsünü gördüğüm günden 40 yıl sonra Katmandu’ya gidebildim.

Onlar gibi Maju Dara Tapınağı'nın merdivenlerinde otururken gecikmiş bir özlemi gidermenin huzurunu duydum... 
Önünde zıplayarak fotoğraf çektirdim...
İyi ki yapmışım diyorum... İyi ki daha fazla geciktirmemişim... 

Çünkü Nepal 4 yıl sonra bir depremle yerle bir oldu. 
Onunla birlikte Maja Dara da... Bir neslin tüm anılarını birlikte götürerek...

Yani diyeceğim o ki gençler. Hayallerinizi geciktirmeyin. 

Eğer çok istiyorsanız bir şeyi yapmayı... Nepal'e gitmeyi mesela... O anda yaptığınız şeye üç beş ay ara verseniz ne olacak?

40 yıl sonra aynada kendinize bakarken "İyi cesaretti valla ama değdi" demenin keyfi hiçbir şeyde yok...

SİTEDE ARA

Go to top