Bir vakitlerde yoga dersime bir adam geldi.

İlk gün bana doğru yürüdü ve şöyle dedi;

“Egzersiz yapmaya ihtiyacım var. Burada onu bulabilecek miyim?”

“Evet” dedim. “Yoga bir egzersizdir.”

Bakışları donuk ve keskindi, yürüyüp gitti.

Onun yoga mat’ını yere serişini izledim,

fakat görüyordum ki yoga matı düzleşmiyordu.

Kenarları yukarıya doğru kıvrıktı.

 

Ertesi hafta yanıma geldi ve şöyle dedi;

“Artık daha iyi uyuyorum. Fakat dondurmadan vazgeçmek istemiyorum.”

“Tamamdır,” dedim.

Yürüyüp gitti.

Onun yoga mat’ını yere serişini izledim.

Yoga mat’ının kenarları hala kıvrıktı,

Fakat mat’ın düzleşmeye çalıştığını görebiliyordum.

 

Bir sonraki hafta tekrar geldi, fakat bu defa sessizdi.

Benimle sadece dersten sonra konuştu.

“Bu nedir ki?” dedi.

“Ne nedir?” dedim.

“Yoga.” dedi.

“Ne olmasını istiyorsan o’dur" dedim.

Kafası karışmış gibiydi ama meraklıydı,

Onun sınıftan dışarı çıkışını izledim,

Yoga mat’ı kolunun altında idi.

 

Ertesi hafta geldi ve şöyle dedi;

“Bunları kaybetmeye başladım!”

Göbeğini titretiyordu 

ve ilk defa güldü.

“Bu iyi,” dedim.

Yoga mat’ını yere serdi, 

mat’ın kenarlarının düzleşmeye başladığını görebiliyordum.

 

Günün son dersinde geldi,

yüzünde yumuşak bir ifade vardı.

“Dün gece harika bir gün batımı vardı.” dedi. “Gördün mü?”

“Evet,”dedim. “Gördüm.”

Sonra, sınıfın sessiz bir köşesine doğru yürüdü

ve yoga mat’ını yere serdi.

Mat’ın kenarları düzleşmişti.

Ve yoga mat’ı dümdüz yere seriliydi.

 

John Mundhal

 

Yoga bizim doğal halimizdir. Çocukken o doğal, sevgi dolu ve el değmemiş hal bizimleydi. Büyüdükçe onu kaybettik. Yoga o çocuk halimizi yeniden hatırlamamız için var. Sadece içeriye doğru bir adım atmak ve yoga mat’ını yere sermek yeterli. Sivri köşelerimiz, keskin kenarlarımız elbet bir gün düzleşecektir. Sevgiyle…

 

Esra Pulak

 

Go to top