Herkesin hayatının bir rutini var, her gün aynı şekilde tekrarlanan, bazen içinde bulunduğumuz bu rutinlerden çok sıkılırız, kaçacak yer ararız ama nafile, düzen böyle kurulmuş, çark döner, bizde takılır gideriz.

Her şeyin başının sağlık olduğu söylemi sadece dilimizde, aslında hep bir hedefe varmaya, hep bir değişiklik olmasını beklemeye odaklıyız, geçen günlerin farkında olmasakta, gelecek günler üzerine planlar kurmaktayız, yaptığımız planlar bozulsada bu oyunu sıkılmadan tekrarlamaktayız. Hayat bu değil bence, tamam geçmişi özlemek ve geleceği planlamak kötüdür demiyorum ama beklemekten ve özlemekten kaçırdığımız zamanı fark edin diyorum, an’ı yaşayın önce bu an’da kalın diyorum.

Üç erkek çocuk büyüttüm ben, hayatımın en büyük hediyesi çocuklarım onlarsız bir hayatı hiç düşünmedim, istemedim, onlar büyüyüpte bağımsız, özgür adamlar olduğunda ya da bana artık daha az ihtiyaç duyduklarında kendime daha fazla zamanım kaldığını büyük bir mutlulukla fark ettim, kulağa bencillik gibi geliyor ama bence bu her annenin günün birinde varacağı nokta.

Çocuklar büyüdü rutinler değişti, kendim için ne yapabilirim ya da ne yapmalıyım sorusu aklıma takıldı. Böyle geldi, girdi ve vazgeçilmezim oldu yoga, önce öğrenci, sonra eğitmen, öğrenmenin ve öğretmenin, yeniliklerin sonu olmayan sadece kendime ait yeni bir rutinim oldu. İnsan olarak büyük hırslarım, boyumu aşacak hedeflerim olmadı hiç bir zaman, kimseyle kendimi kıyaslamam, kimseyle her hangi bir yarışa girmem.

İşte yogada ilkem yarışmadan, varışa ulaşmak. Yoga pratik yapılmadan, düzenli çalışılmadan bir sonuç getirmez, varacağın noktaya yarışarakta gelemezsin, sabırla ve kararlılıkla çalışıp sonuca ulaşırsın. Öğrencilerimin bazıları başka eğitmenleri deneyip gelmişler, bir çoğuda ilk kez benle yoga ile tanıştılar, ben çok konuşurum, bayağı çok ve dersimdede sıkılmadan her hareketi, her yeni başlayana sıkılmadan, bunalmadan en başından tekrar tekrar anlatırım, en büyük amacım asanaların her birini doğru öğretmek, eller, ayaklar, baş nasıl durur, nasıl doğru nefes alabiliriz, ne öğrencilerim birbirleriyle yarışır ne de ben onları bir yarışın içine çekerim, amacım sağlıklı bir bedene, sakin bir zihine ve dingin bir ruha varmak.

Yaklaşık iki yıldır benimle yoga yapan, ilk başladıkları zamanlarla bugünkü kendileri arasında, bayağı uzun bir mesafe var ve vardıkları bu yola yarışmadan, sabırla çalışarak geldiler. Ben bir eğitmen olarak yoganın onlar üzerinde yarattığı değişiklikleri bire bir gözlemledikçe, gittiğim yolun doğru olduğunu görüyorum, hiç bir öğrencimi yapmak istemedikleri bir duruşa zorlamam sakince ve yavaş yavaş yol alıyoruz belki ama varışa her zaman hızlı koşan değil sabreden varırmış hep beraber öğreniyoruz. Herkesin bir gün yolunun yoga ile kesişmesini kimseyle yarışmadan sağlıklı bir yaşama varmasını ümit ediyorum.

Sevgiyle kalın.

 

SİTEDE ARA

Go to top