Bugün her sabahki rutinimi yapamadım. 6'da alarmsız açılan gözlerim bu sefer 1 saat daha uyumam için yalvardı.

Ne kadar büyük bir şey benim için kendi kendimle inatlaşmadan ne istediğimi dinlemek ve direnmemek bir bilseniz :)

Kendime daha az şiddet uyguladığımı fark etmek güzel! İnsanın kendi kendine yaptığı psikolojik şiddet bir bakıyorsun fiziksel şiddete dönüşüyor.

Bugün ders sırasında fark ettim; artık matın üzerindeyken dikkatim o kadar az farklı bir mata kayıyor ki... ("Hiç kaymıyor" demek kendimi ve sizi kandırmak olur elbette:)) Kıyaslanarak büyüyoruz, büyüyünce de devam ediyor bu kıyaslanma ve aynı zamanda kendimiz de devam ediyoruz kendimizi kıyaslamaya. Kalıplara sokmaya çalıştığımız ideal bedenlerimiz, değiştirmemiz gerektiğine inandırıldığımız veya inandığımız özelliklerimizle dolup taşarak yıllar geçiyor.

Bunlar aklımdan geçerken bir yandan yeşillerle kaplı dağları izliyorum. Zihin bir süre sonra kusur aramaya başlıyor. Güzel yeşiller arasında yer yer çorak alanlar var. O çorak alanlardan hiçbir tanesi kendi kendini yiyor mudur acaba? Neden yan taraf ağaçlarla dolu, neden onlar yeşil ben griyim, kahve rengiyim diye hayıflanıyor mudur? Yoksa bir bütün olarak şu an beni büyüleyen bu dağların güzelliğine varlığı ile katkıda bulunduğunun farkında mıdır?

Aynaya baktıkça sadece kusur bulmak ne kadar kolay ve ne kadar acımasız. Şu sıralar en azından gözümün içindeki huzuru görüp "ne güzelim" dediğim günler yaşıyorum. Zihnimin hatırlattığı, "kusursuzluğu" bozan detayları görmemek için direniyorum bazen ve o kusurların bütüne kattığı anlamı hatırlatıyorum kendime.

Hiçbir şeye değilse de inanın bunu görmeye çok büyük faydası oluyor yoganın. Hayatın içinde debelenirken yüzleşemediğimiz hallerimizle yüzleşmek için mat güzel bir rehber olabiliyor. Hırsını, kıskançlığını, güvensizliğini, şefkatini veya şefkatsizliğini, bencilliğini, daha ne gelirse işte aklına hepsini tek tek görüyorsun. Bazen hocanın bir sözüyle, bazen bir pozda dişlerini sıkarken kendini fark ettiğinde, bazen canını yakan pozu zorla yaptığında, bazen dersin ortasında çekip gitmek istediğinde... Herşeyi çözemedim elbet ama yoganın uzattığı eli tutuyorum ve adım adım büyüyorum.

 

Go to top