Sokak köpeklerini izlediniz mi hiç? Bazen aşağıya bakan köpek pozunda yakalıyorum onları… İçimden ben de bir “ohh” çekiyorum, rahatlıyorum onlarla…

Omurgasındaki esnemeyi hissediyorum… Etraf kalabalıkmış, insanlar koşturuyormuş, korna sesleri çınlıyormuş kimin umrunda… Köpek kendi halinde atıyor stresini bedeninden…

Ama beni en çok hayrete düşüren şey şu, köpeklerle ilgili; derin dinlenme pozuna bu kadar rahat girebilmeleri… Dünya yerinden oynasa bile kendini bırakmış, tüm sinir sistemi gevşemiş halde yerkürenin üzerinde… Beton, çimen, toprak zemin hiç farketmez…. Kendi içinde huzuru bulmuş ve bırakmış bedenini güvenle…

Yoganın en zor pozu derin dinlenme pozu benim için… Bedeni halden hale geçirdikten sonra bırakıyorum matın üzerine… Sinir sistemim şifasını bıraktığımda buluyor matın üzerine kendimi… Aklımdan geçen her minik, düşük enerjili düşünce, bedenimin bir noktasında gerginlik olarak yansıtıyor kendini… Büyüteç ile bakıyorum kasılan her noktaya, nefesi yönlendiriyorum, gevşesin diye… Bazen oluyor bazen olmuyor…

Çok kıskanıyorum köpekleri, bu kadar rahat girebildikleri için derin dinlenme pozuna… J
Go to top