Yazabildiğimi keşfetmek beni oldukça şaşırtmıştı ama en çok aniden çıkıp gelen beni yaz diyen ısrarcı, yakamı bırakmayan kelimelerin gücüne hayret etmiştim, bir süre kafamdan uzaklaştırmak için mücadele etsem de sonunda hep kelimeler kazanıyor diyebiliriz.

Bir sürü insan birlikte oturmuş sohbet ederken, ansızın bir kelime ya da cümle gelip beni buluyor, hafif hafif dürtüyor sanki kelimeler beni çağırıyor, yavaşça uzaklaşıyorum, bilgisayarımın karşısında buluyorum kendimi, dışarıdakiler aralarında konuşuyorlar, yine ortadan kayboldu bu kız diyorlar, hepsini duyuyorum, kardeşim, yine yazıyor diyor, gülümsüyorum. İnsan ilginç varlık ve kendimizi bile gerçekten tanımıyoruz, hiç bilmediğimiz yeteneklerimizin yıllarca bizi bir kenarda beklediğinden habersiziz, tabii hiç farkına bile varmadan bir ömür geçirebiliyoruz.

Hayatım boyunca çok okuyan ve konuşan bir kadın olarak, yazabildiğimi keşfettiğimde kendime yeni bir pencereden bakmaya başladım, ara sıra söylerim sanırım ben doğuştan yazar değil de, çok okuduğum için yazabilenim diye o yüzden kendime yazar demek, ukalalıkmış gibi geliyor beni tanıyanlar bilir ben yazabilenim. Yazabilmek, kendini kelimelerinle ifade etmek müthiş bir duyguymuş, ben büyüsüne kapıldım, peşinden sürüklenip gidiyorum. Büyüdükçe kendini tanımak, içindeki farklı kadını keşfetmek insanı değiştiriyormuş ve sanırım ben kendime ve başarabileceklerime olan inancıma güveniyorum.

Bu hayatta birçok rolüm var evlat, kardeş, eş, anne, teyze, hala ve arkadaş olarak hepsini layıkıyla yerine getirmeye çalışırken aslında kendimi azıcık ihmal etmişim gibi hissediyorum, ben aslında bu kadar değilmişim, benim içimde yatan daha güçlü bir kadın varmış. Şimdilerde hayatım ve kendim arasındaki dengeyi bulmaya çalışıyorum, dengeyi bulmak zor, dengede kalmak daha zor, yeniliklere ve hayatın peşinden sürükleyip kapına bıraktıklarına alıcı gözlerle bakmak çok önemliymiş, bu günlerde dengemin peşindeyim ve hayatımda dengeyi kalıcı kılmak konusunda kendime yogayı rehber edindim.

Benim gibi elini, kolunu, bacaklarını nereye koyacağını bilemeyen, sürekli sağa sola çarpan, ilk gençlik yıllarında bolca düşen ve dizlerindeki yaraları hiç geçmeyen ben, büyüdükçe beden dengesinin ne kadar önemli olduğunu anladım. Yoga duruşları ile önce beden dengemi sağlamam gerekiyordu ve dengenin bu kadar uzağında olduğumun farkında bile değilmişim. Eğitmenim ayağınızın, dört köşesi ile yeri hissedin diyor ben anca sol ayağımın farkındayım, sağ ayak kayıp ve ben kendimi tek ayağı üzerinde uyuyan leylek gibi hissediyorum, tahmin edersiniz ki denge bana oldukça uzak bir kavram. Ayaktaki dengeleri oluşturmaya çabalıyorum, kol dengelerinde durum daha vahim, hiç değilse bacaklarımız yürüdüğümüz için durumu birazda olsa kurtarıyor. Kol üzeri denge hareketlerinde, bakasana (karga duruşu) gözüme en yapılabilir gözükeni ama dizlerimi, kollarımın üzerinde dengeye kaldırmam benim için uzak bir hayal, ben dengemin peşinden gitmeye kararlıyım, başladığım işi sonuna kadar götürmeliyim, vazgeçmemeliyim diye düşünüyorum. Yoga yolundan kopmuyorum, kimse ile yarışmıyorum, hedefime ağır adımlarla ilerliyorum ve günün birinde, üzerinde ne kadar süre geçtiğini hatırlamıyorum ama birkaç saniye karga duruşunda kalabiliyorum, şaşkınlığım ve mutluluğum kol kola girmiş dans ediyor, ben yılmadan yaptığım pratiklerimin mükâfatını alıyorum.

Basmak değil, bastığını fark etmek, sallana sallana dengeyi bulmak önemliymiş, odaklanıyorum, odaklandıkça konsantrasyonum artıyor dengemi bulmam kolaylaşıyor. Tüm denge hareketlerinde bir noktaya odaklamanız (drishti) duruşları yapılabilir kılıyor, ben hevesle öğreniyorum. Bedensel dengemi sağlarken, ruhsal ve zihinsel olarak da hiç fark etmeden içimdeki dengeyi kurmuşum aslında yoga duruşları beni bir üst seviyeye taşımış. Ben kendi bütünümde dengeyi bulmuş, dengesiz sakar kadının içinden, ayaklarını bastığı yeri hisseden, konuşmadan önce düşünen, dinleyen, sakin, hoşgörülü, daha anlayışlı, kendi gücünün ve dengenin önemini kavramış kadını çıkartmışım. Bunca yıl sonra aslında çokta zor değilmiş dengeyi bulmak diye düşünüyorum, bir yola çıkıyorsunuz, belki de yeni bir yolculuğa, gideceğiniz yoldaki engellerin sizi pes ettirmesine, yolunuzdan döndürmesine izin vermezseniz eğer, dengeyi buluyor ve dengede kalıyorsunuz.
Herkesin bir gün dengeyi bulması ümidiyle, yolunuz açık olsun.
Sevgide kalın.
Namaste 

 

Go to top