İtiraf etmem gerekirse gerçekten bedenimin farkına varmam, yogaya başlamamla gerçekleşti. Ondan önce bedensel bir varlık olduğumu bilmekten öteye geçmiyordum.

İnsanın kendi ile bağlantısını kaybetmesi, kendi içinde kaybolması mümkünmüş ve çoğu insan içinde aynı şeyin söz konusu olduğunu düşünüyorum. Ama kendimize ve çevremize bir bütün olarak oradaymışız gibi rol yapmaya ve bu role devam ettikçe daha çok kaybolmaya devam etmekteyiz.

Kendimizi fark etmemiz için bedensel ya da ruhsal bir rahatsızlık mı yaşamamız gerekiyor?  Çünkü sadece böyle zamanlarda bir bedene ve ruha sahip olduğumuzu anlıyoruz. Çocukken, gençken ve bize herhangi bir arıza sinyali vermediği sürece elimizden geldiğince eziyet edip, yıprattığımız bedenimiz ile tekrar bağlantı kurmak için illa arıza sinyali mi almamız gerekiyor. Evet, bedenimi fark etmem yogaya başlamakla gerçekleşti, ben asanaların içinde ve yoga dışında günlük hayatta bedenime kulak vermeyi öğrendim. Ama gerçek anlamda bedensel farkındalığımın artması kendimi parçalardan oluşan bir bütün olarak görmeye yoga terapi eğitimi ile başladım. Eğitimden sonra sadece asanalarda değil günlük hayatta duruşuma, oturuşuma daha fazla dikkat eder, bedenimi daha fazla gözetir oldum. Yoga terapi eğitiminin etkileri kendi verdiğim derslere fazlasıyla yansıdı, dersler vinyasadan çok viniterapi tarzı gidiyor. Bu bedensel farkındalık ve kendine şefkatle süren derslerin sonunda mattan her seferinde biraz daha iyi kalkmak, bütününe gösterdiğin özemin sonucu.  Malum zannedilenin aksine çivi çiviyi sökmüyor, kendine verdiğin zararın üstüne gittikçe, daha da artıp kronikleşen, nur topu gibi ağrıların oluyor. Belli bir yaştan sonra eklemlerine verdiğin hasarın kolay kolay iyileşmediğini öğrenmen ve buna göre davranman gerekiyor. Gerçekten kendine özen gösterip ağrılarını iyileştirsen de, arada sırada sana yine de bir zamanlar orada olduğunu hatırlatan sinyaller gönderiyorlar.

Uzun bir zamandır çok fazla ileri seviye duruşlar içeren dersler yapmadığım gibi böyle ders yapan hocaların derslerine de katılamıyorum. Hiç gereği olmadığı halde zorlayıcı pozların içine yerleşmek ve orada kalmakta ısrar etmek bana yanlış geliyor. Kendimi koruyup kollayıp pamuklara da sarmıyorum ama bazı duruşların gerçekten doğru bir şekilde ya da uyarlanarak yapılmadığından yarardan çok zarar verdiğini düşünüyorum. Terapi eğitimi iliklerime işlemiş gibi hissediyorum. Birlikte yoga dersi yaptığım arkadaşlarım içinde durum aynı, ben doğruyu öğretmeye çalışırken onlar kendilerini daha çok gözetir hale geldiler. Hal böyle olunca ben kendimi ve derslerde sınıfımı zorlanmadan içinde kalabildiğimiz asanalar ile birlikte ulaştığımız konfor alanının içinde kalmaktan ve oraya yayılabilmekten oldukça memnunum, o halin içinde sağlıkla ve hasar görmeden kalabilmek en önemli hedefim. Kendinizi gözetmeyi ve istemediğiniz duruşların içinde olmamayı seçmek sizin kararınız.

Kendi kararınızla bütün olarak kalın. Hoşça ve konfor alanınızda kalın. Namaste

Go to top