Canımdan can büyütmeyi, vücudumdan can beslemeyi... Ememiyorsa bile daha kucağıma ilk aldığımda, bir başımıza kalıp, o ilk bakıştığımızda, doyurabilecek miyim? Yaşatabilecek miyim?Yetebilecek miyim? Hakkıyla sevebilecek miyim? 

Soruları geçerken gözlerimden, ben senin annenim, bana güven, hep yanında olacağım, demeyi çok istemeyi... İçimden sessizce haykırmayı, korkudan ne yapacağımı bilememeyi ama yapmam gerekeni de doğallıkla yapabildiğimi, hayretle ve saygıyla seyredebileceğimi...

Anlayabilir miyim?

Zamanla, 
O açsa aç,
O acı çekiyorsa acı,
O mutluysa mutlu,
O aşıksa aşk,
O hüzünlüyse hüzün,
O müzikse müzik,

Olacağımı...  Anlayabilir miyim? 

Onun her yaşta, bıkmadan, bana anne olmayı öğreteceğini, beni tüm Ben'lerimle tanıştıracağını... En karanlık köşelerimi gösterip, kuytudaki ışıklarımı çoğaltacağını... En gerçek aynam olacağını, hep bildiğimi sanacağım “Sev” meyi, yeniden yeniden öğreteceğini...

Ve anlayabilir miyim, yine de?

Bana uygun olsun, olmasın, seçimlerine sadece saygı duyabileceğimi, her durumda, yanında olabileceğimi, Öz’üne güvenebileceğimi ve ne ektiysek birlikte onunla, işte o tohumdan ama...

Sonsuz, uçsuz, bucaksız, kucak kucak toplayabileceğimizi,

Sevgi ve Şükürle

~

Benim için yukarıdaki her şey, birbirinden çook farklı iki deneyim, iki kere, birbirinden özgün iki, müzisyen oğlum sayesinde
Ada (20) ve Mavi (18)❤️💙

Çocuklarınız sizin çocuklarınız değil, 
Onlar kendi yolunu izleyen Hayat'ın oğulları ve kızları. 
Sizin aracılığınızla geldiler ama sizden gelmediler 
Ve sizinle birlikte olsalar da sizin değiller. 
Onlara sevginizi verebilirsiniz, düşüncelerinizi değil. 
Çünkü onların da kendi düşünceleri vardır. 
Bedenlerini tutabilirsiniz, ruhlarını değil. 
Çünkü ruhlar yarındadır, 
Siz ise yarını düşlerinizde bile göremezsiniz. 
Siz onlar gibi olmaya çalışabilirsiniz ama sakın onları 
Kendiniz gibi olmaya zorlamayın. 
Çünkü hayat geriye dönmez, dünle de bir alışverişi yoktur. 
Siz yaysınız, çocuklarınız ise sizden çok ilerilere atılmış oklar. 
Okçu, sonsuzluk yolundaki hedefi görür 
Ve o yüce gücü ile yayı eğerek okun uzaklara uçmasını sağlar. 
Okçunun önünde kıvançla eğilin 
Çünkü okçu, uzaklara giden oku sevdiği kadar 
Başını dimdik tutarak kalan yayı da sever.

Halil Cibran
Anneler Günümüz Çook Kutlu Olsun

Bunu çook hakettik

*Hem anne, hem baba olanların, birazcık daha kutlu olsun

Sevgiyle...
Namaste

SİTEDE ARA

Go to top