Her şeyin kolay ulaşılabilir, herkesin işinin acil olduğu bir dönemde yaşıyoruz. Bu ritme  alışınca, hız ve aciliyet hissi sinsice yerleşiyor bütün hayatımıza. Ve unutuyoruz kendimizi. 
En son ne zaman buluştun kendinle? 

Ne zaman işe, okula, arkadaş buluşmasına giderken değil de kendin için giyindin süslendin?

Ne zaman baktın aynada gözlerinin taaa içine?

Hadi bugün ya da yarın sabah kendinle buluşma günün olsun ne dersin? Sabahtan başla mesela; 

1 bardak su iç yudum yudum. 

Derin derin nefesler al.

Bir kaç dakika esnet bedenini.

Aynada bak gözlerinin taaa içine seni seviyorum de.

Yap kahveni ve kendi kendinle iç bu sabah, evinin en sevdiğin yerinde.

Biraz erken kalkmış ol bu güne. Tıpkı sevdiğin biriyle uzun zaman sonra ilk kez buluşacakmış gibi. 

En sevdiğin elbiseni giy, o kıyıp kullanamadığın takını tak. Hayat "an"da yeniden hatırla. Merhaba canım de. Merhaba.

Kendinle buluşmaya niyet ettiğin, bu günde gün içinde hatırlamak için minicik bir not yaz kendine. “Bu gün benim günüm. Bu gün sadece kendimi gözeteceğim” diye.

Belki böyle başladığın bir günün devamın da basit ve hoşuna giden jestler yaparsın kendine. Ya da hiç yapmadığın şeyleri...

Mesela; duraklarsın arada, gevşetirsin omuzlarını. Yaptığın her iş için tebrik edersin kendini. Yapamadığında kalbini o “kabul” denilen limana getirisin belki ve yine böyle bir günde hatırlarsın kendine yeniden kabul denilen yere gelmek için kendini dinlemek, durmak bazen olmayana razı gelmekle olduğunu.

Ne dersin? Hepsi mümkün. 

Her yeni güne böyle başlamayı becerebilirsek eğer, önce kendimizle buluşursak işte tam bu anda başlar hayat güzelleşmeye inan. O kendi kalbimizde büyüttüğümüz tüm güzellikler o zaman sirayet eder dünyaya. O zaman yaşadığımız toplumda güvende hissederiz. O zaman sevmeye ve sevilmeye değer görürüz kendimizi. Ama önce kendi kendimize söylemeliyiz bütün bunları.

En önemlisi her sabah yeniden (hep duyduğumuz ama bir türlü öyle yaşayamadığımız) bu gün hayatımın kalan ilk günü, keşke demeyi, değiştirmeye gücümün  yetmediği şeyler için sürekli dövünüp durmayı bırakmaya niyet ediyorum diyebiliriz.  

Ah her sabah güne uyandığımız gibi hayata ve kendimize uyanabilsek insan kardeşim.

Hadi bu gün sende buluş kendinle. Hesap kitap yapmadan, geleceğe dair planlar kurmadan. Elini tut, kalbine dokun. İçine doğduğun yaşadığın bu toprakların yazgısına rağmen sev kendini. 

Ve kendinle başla her yeni güne. Hayattaki halâ güzel olan şeyleri büyüt içinde. Umutsuzluğa gerek yok. Bulutlar hep gelir, gider. Gökyüzü baki unutma...

Hadi bu sabah merhaba canım de kendine.

Sevgiyle.


SİTEDE ARA

Go to top