Saçlarımı maviye boyadım bugün. İnsanlar hep huzur diye tanımlar maviyi. Bana biraz hüzünlü geliyor oysaki. Ruhumda hep bir parça hüzün oldu ömrüm boyunca.

İlkten çocuk gibi sevindim. İçimde patlayan şekerler vardı sanki. Sonra sordum kendime neden? Çocuk gibi sevinmek. Sadece sevinsem ne olur? Büyürken o yetişkinliğe geçiş zamanında ne oluyor da sevincimizi daha az göstermeye ya da mutluluğu daha az hissetmeye razı geliyoruz?

Bilmem ne zaman sonra meslek sahibi olduğunuzda ya da anne, neden? Hiç üzülmeyen, hata yapmayan, güçlü kaya gibi biri olmak zorunda kalıyoruz? Zayıf yanlarımızı göstermek neden bu kadar  zor geliyor insanoğluna ya da sevinçlerimizi?

Kötü hissetmek, bazen düşmek, yardım almak neden öfkelendirir insanı? Neden utanır insan çocuk gibi mutlu olmaktan? Ya da sadece mutlu olmaktan ?

Ben böyle zamandan geçerken, o içimde biriktirdiğim hep doğruyu, iyiyi yapma halini, ah çok mu abarttım sevincimi demeyi bir kenara bırakıp tüm bunların içinden geçebilmeyi öğrenmeye niyetliyim bu Eylül.

Eylül benim yıldönümüm. Eylül benim için yeni başlangıçlar, kuruyan dallarınından yapraklarından arınma zamanı zira. Ve bu Eylül şunları söyleyebilmeyi diliyorum kendime;

🤷🏻‍♀️ Saçlarını istediğin renge boya

🤷🏻‍♀️ Sevindin mi oh tadını çıkar doya doya

🤷🏻‍♀️ Bir şeylerden korkuyorum de

🤷🏻‍♀️ Bir şeyleri istemiyorum

🤷🏻‍♀️ Bir şeyleri bitirdim

Bazen bana yakıştıramadıkları renkleri giyiyorum. Bazen yolda dans ediyorum içimden geldiği gibi. Bazen hatalar yapıyorum ve yeniden, yeniden öğreniyorum. Eğer insanlar bu yüzden beni zayıf ve çocukça bulacaksa bununla yaşayabilirim. Sen de yaşayabilirsin.

Ah hem de ne güzel bir yaşamak olur. Hisse de hisse de, öyle doya doya. Çünkü hissetmek yaşamaktır.

O çocukluktan yetişkinliğe geçerken mutluluğun ruhumuzda bıraktığı etkilerin azalmasına izin verme. Usul usul bırakmasın seni çocuk sevinçlerin. Dön bir bak hayatına bir zaman sonra garipsemiyor bile insan tüm olanları. Oysa bir yanımız hep çocuk, büyük sevinçlerimiz büyük korkularımız olabilir.

İnsanız ya en nihayetinde ve bu dünyadan göçüp gitseler bile hala birilerinin çocuğuyuz hatırla.

Bu Eylül saçlarımı maviye boyadım ben. Sen de isteyip de yapamadığın bir şey yap bu Eylül.

Sevgiyle kal, çocuk sevinçlerin hiç bitmesin...

SİTEDE ARA

Go to top