"Normallik asfalt yol gibidir, yürümesi rahattır,

Lakin tek bir çiçek açmaz üstünde..’’

Vincent Van Gogh

Sanırım Barcelona kadınlar yürüyüşünde ilk kez söylenmiş süper slogan;

"Yakamadığınız Cadıların Torunlarıyız’’

Feminizm üzerine tabii ama ben farklı olmak üzerine düşünüyorum bu sloganı, aynı şey değil mi aslında hala, çoğu zaman ve ne yazık ki?

Biraz özgürsen, kendi kanatlarınla uçabiliyorsan… ’’Süpürgen’’ eksik!

Birisi senden etkileniyorsa ve buna kendince o, bu sebepten engel olmaya çalışıyorsa, korkuyorsa mesela….’’Büyücü’’sün!

Kimin ne düşüneceğinden korkmadan, en çok da kaybetmekten, sevilmemekten korkmadan özgürce davranabiliyor, hareket edebiliyor, seçimler yapabiliyorsan… off vaay haline, geçmişte olsan yakılmalıydın değil mi...

Duygularını özgürce ifade ettiğinde, hele de hoşlanmadıkları şeyler söylediğinde peki…  "Çıktı yine cadı tırnakların’’!

Şifalı şeyler pişirdiğinde, hazırladığında, ihtiyaçları olduğu şekilde dokunduğunda, hissettirdiğinde, hissettiğinde…

O an "Büyülü’’ gibisin, "Büyücü’’ değil... Gerçek üstü, sihirli ama "Cadı’’ değil..

Bir sonraki ana kadar...

Farklı olduğumuzu anladığımız ilk ana kadar, "Normal’’ ve kuzu gibi hissettiğimiz, hani tatlılığın o zavallı güvenliğinden, hapishanesinden uzaklaştığımız ilk ana kadar…

Aslında farklılıklarımızın ve "Normal’’(?) olmamanın çiçek açtırdığını hepimize, çok çabuk unuttuğumuz anlara kadar.

Tırnaklarını, şapkanı, süpürgeni tanımaya, sevgiyle sahiplenmeye...

Büyünün ve sihrinin, seni sen yapan, her muhteşem ve eşsiz halinin farkına varmaya...

Normalliğin sıkıcılığından, kendi özgünlüğünü seçebilme cesaretine,

Ve tabii korkuna rağmen...

Kolay değil, birlikte tüüüm cadı ve cadı severlerle,

Namaste

Cadılar Günümüz Kutlu Olsun


SİTEDE ARA

Go to top