Otuzlu yaşların sonundan itibaren, insan arada  durup düşünüyor. Zaman geçmiş. Ve biz ne ara bu yaşa gelmişiz diye. Şu anda hangi yaşta olursak olalım hiç olmadığımız bir yaştayız. Daha önce yürümediğimiz yepyeni bir yol. 

İlk yarısını doğru düzgün hatırlamayanlardanım ben. Hatırladıklarım da pek yüzümü gülümsetmiyor. Bolca kalabalık ve bana dair olmayan bir dünya yük. Ve çekmeceler dolusu eşya bir gün lazım olur diye tutulan alet edavat.

Asla vazgeçmem dediğim, fanatik parti, takım tutmalar. Bir de sadece iyi hissettiğim için kendimi suçlu hissettiğim zamanlar. Yapmışlığım vardır yalan yok, görünen varlık gösteren insanlara sırf etiketi var diye saygı göstermişliğim de oldu. Hatta daha da kötüsü sorgulamadan tutunduğum fikirler. 

Bunları bırakıyorsun mesela. (Kendi adıma ben bıraktığıma inanıyorum) Sadece insanlara insan olduğu için değer vermeyi öğreniyorsun. Otuzuna kadar sürekli olmakla geçiyor zira. Sürekli bir kimlik arayışı, sürekli kendini bir şey zannetme hali. 

Ben de biraz geç oldu ama ikinci yarıda yaşamayı öğreniyor insan. Sana dair olmayanlar yavaşça uzaklaşıyor. İzin verirsen kendine bir hafiflik geliyor sonra. Soruyorsun kendini ben ne istiyorum?

Bu yıl ben de sordum soruyu kendime ve gastronomi okumaya karar verdim. İlk iki hafta epey zor geldi ergenlerle aynı tarafta olmak (Öğreten değil de öğrenen taraf). Ve onların imalı  bakışları, kendi aralarında konuşmaları.

Ne işin var bu sınıfta teyze? Ne işin var? 

Başta yazdıklarımı söyleyebilsem onlara. İnsan hayatının ikinci yarısında anlıyor kendinin ne olduğunu desem. Hayatımın ilk yarısı pekiyi değildi ancak bana sıra geldi desem. 

Desem ki; bu yaşta anladım bazı şeyleri. Bu yaşta içimde uhde kalanı yapmaya karar verdim. Bu yaşta kendime değer vermeyi öğrendim. Bence anlamaz, o yaşta ben de anlamazdım sanırım. Çünkü onlarda sen gibi, ben gibi o yolu yürüyecek ve yolda öğrenecek bir şeyleri. 

Benim olmadı ama, eğer şanslıysa içinden bazıları, yol arkadaşları iyi, akıllı, farkındalığı yüksek ve sevgi dolu olursa bugün benim söylediğim keşkeleri söylemeyecek. İçinde uhde  kalan şeyler olmayacak. 

Bunu tüm kalbimle temenni ediyorum. 

Şimdi hayatımın ikinci yarısının kendi istediğim gibi şekillendiriyorum. Önceliği  kendime veriyorum. Sınıftaki ergenleri bir miktar rahatsız etmek pahasına devam ediyorum okula. 

Ve hayata…

Devam ediyorum tüm kötü kalpliler pahasına.

Devam ediyorum  enerjimi emen beni aşağı çekmek isteyenlere inat 💪🏼

Herkesi bir miktar rahatsız edebilirsin bence bunda bir mahsur yok. Hiç bir şey  için geç değil.  Ben de ya da benim gibi insanlarda böyle oldu diye senin ikinci yarıyı beklemene gerek yok. Harekete geç ve sen olma yolunda minikte olsa bir adım at. 

Hayat cesur olanı sever.

Yolun açık olsun 

Sevgiyle kal,

SİTEDE ARA

Go to top